
Νά το το παλληκάρι μας ο πρωθυπουργός μας, το καμάρι του τόπου μας.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1956 , ο Μεγάλος σπούδασε νομική στην Αθήνα και στο Tufts (Τufts σημαίνει τά φτυσε στα βλάχικα, έτσι εξηγείται το κουρασμένος), ήρθε στα πάτρια χώματα, βρέθηκε στην ΟΝΝΕΔ, δούλεψε 5 χρόνια δικηγόρος και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και μετά, γαμώ την ατυχία μας, ασχολήθηκε hardcore με τη πολιτική.
Οταν ο Έβερτ έπνεε τα λοίσθια ώς αρχηγός της ΝΔ, κάποιοι; (ποιοί όμως;) είδαν στο ονοματεπώνυμο αλλά και στη χαρισματική παρουσία του Κ.Κ. τον επόμενο αρχηγό της ΝΔ. Όταν βγήκε ένα απο τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να θέσει εκτός κόμματος τον συνυποψήφιο του Γιώργο Σουφλιά.
Ακολούθησε η εικοσάλεπτη πρωθυπουργία του 2000 και η μεγάλη νίκη, ο θρίαμβος του ιδίου και της παράταξης το 2004. Πρίν από όλα αυτά είχε φροντίσει να παρατάξει ένα σιδηρούν επικοινωνιακό επιτελείο με σωματοφύλακα τον πρώην (και μέλλοντα;) δημοσιογράφο Θεόδωρο Ρουσόπουλο, που μέχρι τότε ΠΑΣΟΚόφερνε.
Με την πολύτιμη συμβολή του τελευταίου κέρδισε και τις εκλογές που προκάλεσε το 2007 αλλά κάτι η κάλυψη των νόμιμων και ηθικών υπουργων του, κάτι τα βατοπέδια, κάτι η ανικανότητα των στελεχών του και η ίδια έλλειψη αποφασιστηκότητας τον οδήγησαν στην ήττα του στις ευρωεκλογές και η διαφαινόμενη ήττα (αν οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές) στις επικείμενες εθνικές εκλογές.
Ο Καραμανλής είναι σίγουρα ένας χαρισματικός ρήτορας. Είναι μια εκπληκτική και όχι πληκτική επικοινωνιακή περσόνα και, όπως μου είπαν άνθρωποι που τον έχουν γνωρισει και τους πιστεύω, είναι ετοιμόλογος και πανέξυπνος, ένας φοβερός τύπος για παρέα.
Και αυτό, μάλλον, είναι το πρόβλημα. Σίγουρα θα προτιμούσα να έπινα μια μπύρα με τον Καραμανλή για παρέα, θα περνούσα καλά. Αλλά για ηγέτης χώρας το παιδί δε κάνει.
Είναι άβουλος και αναβλητικός, δεν ξέρει να διαλέγει συνεργάτες, δέν έχει τη νοοτροπία ανθρώπου που πράττει, είναι άνθρωπος της ομιλίας και της επικοινωνίας. Θα γινόταν ένας εξαιρετικός Υπουργός Εξωτερικών ή θα μπορούσε να κατείχε κάποιο διεθνές πόστο που δεν θα απαιτούσε τόσο ενέργειες όσο προβολή.
Μάλλον θα τον αποχαιρετήσουμε στους επόμενους μήνες και μακάρι να μην τον θυμόμαστε σαν τον χειρότερο πρωθυπουργό που κυβέρνησε αυτή τη χώρα, χειρότερο ακόμα και απο τον Μητσοτάκη.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1956 , ο Μεγάλος σπούδασε νομική στην Αθήνα και στο Tufts (Τufts σημαίνει τά φτυσε στα βλάχικα, έτσι εξηγείται το κουρασμένος), ήρθε στα πάτρια χώματα, βρέθηκε στην ΟΝΝΕΔ, δούλεψε 5 χρόνια δικηγόρος και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και μετά, γαμώ την ατυχία μας, ασχολήθηκε hardcore με τη πολιτική.
Οταν ο Έβερτ έπνεε τα λοίσθια ώς αρχηγός της ΝΔ, κάποιοι; (ποιοί όμως;) είδαν στο ονοματεπώνυμο αλλά και στη χαρισματική παρουσία του Κ.Κ. τον επόμενο αρχηγό της ΝΔ. Όταν βγήκε ένα απο τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να θέσει εκτός κόμματος τον συνυποψήφιο του Γιώργο Σουφλιά.
Ακολούθησε η εικοσάλεπτη πρωθυπουργία του 2000 και η μεγάλη νίκη, ο θρίαμβος του ιδίου και της παράταξης το 2004. Πρίν από όλα αυτά είχε φροντίσει να παρατάξει ένα σιδηρούν επικοινωνιακό επιτελείο με σωματοφύλακα τον πρώην (και μέλλοντα;) δημοσιογράφο Θεόδωρο Ρουσόπουλο, που μέχρι τότε ΠΑΣΟΚόφερνε.
Με την πολύτιμη συμβολή του τελευταίου κέρδισε και τις εκλογές που προκάλεσε το 2007 αλλά κάτι η κάλυψη των νόμιμων και ηθικών υπουργων του, κάτι τα βατοπέδια, κάτι η ανικανότητα των στελεχών του και η ίδια έλλειψη αποφασιστηκότητας τον οδήγησαν στην ήττα του στις ευρωεκλογές και η διαφαινόμενη ήττα (αν οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές) στις επικείμενες εθνικές εκλογές.
Ο Καραμανλής είναι σίγουρα ένας χαρισματικός ρήτορας. Είναι μια εκπληκτική και όχι πληκτική επικοινωνιακή περσόνα και, όπως μου είπαν άνθρωποι που τον έχουν γνωρισει και τους πιστεύω, είναι ετοιμόλογος και πανέξυπνος, ένας φοβερός τύπος για παρέα.
Και αυτό, μάλλον, είναι το πρόβλημα. Σίγουρα θα προτιμούσα να έπινα μια μπύρα με τον Καραμανλή για παρέα, θα περνούσα καλά. Αλλά για ηγέτης χώρας το παιδί δε κάνει.
Είναι άβουλος και αναβλητικός, δεν ξέρει να διαλέγει συνεργάτες, δέν έχει τη νοοτροπία ανθρώπου που πράττει, είναι άνθρωπος της ομιλίας και της επικοινωνίας. Θα γινόταν ένας εξαιρετικός Υπουργός Εξωτερικών ή θα μπορούσε να κατείχε κάποιο διεθνές πόστο που δεν θα απαιτούσε τόσο ενέργειες όσο προβολή.
Μάλλον θα τον αποχαιρετήσουμε στους επόμενους μήνες και μακάρι να μην τον θυμόμαστε σαν τον χειρότερο πρωθυπουργό που κυβέρνησε αυτή τη χώρα, χειρότερο ακόμα και απο τον Μητσοτάκη.




