Ξεκινάμε λοιπόν....

Πού στο καλό έχω μπει;

Άλλη μιά κολοσσιαίας σημασίας ερώτηση.

Απάντηση: Σε άλλο ένα blog, από αυτά του σωρού, που δεν ξέρει τι του γίνεται αλλά δεν το πολυνοιάζει.

Κάτσε μέχρι να φύγεις..................

Και ποιός είσαι εσύ, τελικά ρε φίλε;

Η ερώτηση που η ορθή απάντηση της δίνει ώς έπαθλο, "χρυσούν ωρολόγιον".

Δεν υπάρχει σωστή απάντηση όμως.

Ο καθένας απο εμάς είναι αυτός που είναι τη στιγμή που είναι. Στο επόμενο δευτερόλεπτο είναι κάποιος άλλος, και έτσι πηγαίνει για όλα μας τα δευτερόλεπτα. Μα όμως εμείς πάντα και όλες τις ώρες πιστεύουμε ό,τι είμαστε για τον εαυτό μας και εμμένουμε γαϊδουρινά σε αυτή την πεποίθηση.

Τελικά , και για να υπάρχει μιά έντιμη απάντηση στο ερώτημα του τίτλου και να θεμελιωθεί τώρα αυτή η μορφή σχέσης του γράφοντος το blog με τον εαυτό του και τους τυχόν περαστικούς, είμαι ο φίλος στο απέναντι πεζοδρόμιο που περπατά αγχωμένα να πάει απο την μία δουλειά στην άλλη, είμαι αυτός που περιμένει απο πίσω σου στην ουρά στο πρωτόκολλο κάποιας Δ.Ο.Υ.
Αυτός που είναι με το Φιατάκι δίπλα σου στα φανάρια της Βουλιαγμένης ή στον κόμβο της Αττικής οδού. Αυτός που βλέπεις στις σκάλες του Μετρό.

Αυτός που έχει την επαρκή ανοησία να βγάζει τα σώψυχα του στο διαδίκτυο και να απλώνει ηλεκτρονική μπουγάδα ότι αισθάνεται και ότι δεν του αρέσει , έτσι οπως βλέπει τα πράγματα.
Και που μπορεί να συμφωνήσεις μαζί του, ή ,το πιό πιθανό, να συμφωνήσει εκείνος μαζί σου, ή το ακόμα πιο διασκεδαστικό και εξόχως παραγωγικό, να διαφωνήσεις πολιτισμένα μαζί του.

Και είναι καλοδεχούμενο.

Who is Who?

Άντε τώρα, θα πρέπει να μιλήσουμε για ταυτότητες.

Θα πρέπει να πραγγείλλουμε την ταμπέλα μας στον επιγραφοποιό σα να διαλέγουμε μνήμα και να αποδείξουμε οτι:

1) είμαστε υπαρκτά πρόσωπα,
2) δεν είμαστε ούτε ελέφαντες ούτε κούκλές απο κουκλοθέατρο,
3) οτι μπορούμε να έχουμε φωνή, πολιτισμένη αλλά δίκαιη και αυστηρή,
4) οτι μας νοιάζει, ρε γαμώτο,

Σαν πιόνα όλοι μας, μετακινούμαστε στα target group των διαφημιστικών εταιρειών και των εταιρειών δημοσκοπήσεων.
"Ανδρας ετών 35, ιδιωτικός υπάλληλος, χαμηλόμισθος και πολλάκις προβληματισμένος.", τον μαζεύουμε στο κοινό των 35 - 44, μικρό εισόδημα ή "Γυναίκα 26 ετών, εργαζόμενη σε πορνείο"
που κάπου θα την εντάξουν και αυτήν.
Νούμερα είμαστε για την Αστυνομία, νούμερα για το κράτος, νούμερα στις προσωπικές μας συναλλαγές.

Η ψυχρή λογική αυτό λέει. Ένα μικρό δόντι από ένα μεγάλο γρανάζι στη μηχανή του κιμά της κοινωνίας.

Δεν είναι όμως έτσι απλά τα πράγματα. Πάντα θα υπάρχουν λοξοί (ή Λοξίες) που θα πιστεύουν πως η ζωή, αν και ορίζεται απο τα μαθηματικά, είναι κάτι πολύ βαθύτερο απο αυτά.

Συνεπώς κάτι σαν το τελευταίο θα πρέπει να είμαστε εμείς. Και ότι και αν πιστεύουμε για τους εαυτούς μας οτι είμαστε, θα είμαστε πάντα όλοι όπως ακριβώς θα μας προσδιορίσουν εκείνοι που θα τύχουν στον δρόμο μας.