Η ερώτηση που η ορθή απάντηση της δίνει ώς έπαθλο, "χρυσούν ωρολόγιον".
Δεν υπάρχει σωστή απάντηση όμως.
Ο καθένας απο εμάς είναι αυτός που είναι τη στιγμή που είναι. Στο επόμενο δευτερόλεπτο είναι κάποιος άλλος, και έτσι πηγαίνει για όλα μας τα δευτερόλεπτα. Μα όμως εμείς πάντα και όλες τις ώρες πιστεύουμε ό,τι είμαστε για τον εαυτό μας και εμμένουμε γαϊδουρινά σε αυτή την πεποίθηση.
Τελικά , και για να υπάρχει μιά έντιμη απάντηση στο ερώτημα του τίτλου και να θεμελιωθεί τώρα αυτή η μορφή σχέσης του γράφοντος το blog με τον εαυτό του και τους τυχόν περαστικούς, είμαι ο φίλος στο απέναντι πεζοδρόμιο που περπατά αγχωμένα να πάει απο την μία δουλειά στην άλλη, είμαι αυτός που περιμένει απο πίσω σου στην ουρά στο πρωτόκολλο κάποιας Δ.Ο.Υ.
Αυτός που είναι με το Φιατάκι δίπλα σου στα φανάρια της Βουλιαγμένης ή στον κόμβο της Αττικής οδού. Αυτός που βλέπεις στις σκάλες του Μετρό.
Αυτός που έχει την επαρκή ανοησία να βγάζει τα σώψυχα του στο διαδίκτυο και να απλώνει ηλεκτρονική μπουγάδα ότι αισθάνεται και ότι δεν του αρέσει , έτσι οπως βλέπει τα πράγματα.
Και που μπορεί να συμφωνήσεις μαζί του, ή ,το πιό πιθανό, να συμφωνήσει εκείνος μαζί σου, ή το ακόμα πιο διασκεδαστικό και εξόχως παραγωγικό, να διαφωνήσεις πολιτισμένα μαζί του.
Και είναι καλοδεχούμενο.
Δεν υπάρχει σωστή απάντηση όμως.
Ο καθένας απο εμάς είναι αυτός που είναι τη στιγμή που είναι. Στο επόμενο δευτερόλεπτο είναι κάποιος άλλος, και έτσι πηγαίνει για όλα μας τα δευτερόλεπτα. Μα όμως εμείς πάντα και όλες τις ώρες πιστεύουμε ό,τι είμαστε για τον εαυτό μας και εμμένουμε γαϊδουρινά σε αυτή την πεποίθηση.
Τελικά , και για να υπάρχει μιά έντιμη απάντηση στο ερώτημα του τίτλου και να θεμελιωθεί τώρα αυτή η μορφή σχέσης του γράφοντος το blog με τον εαυτό του και τους τυχόν περαστικούς, είμαι ο φίλος στο απέναντι πεζοδρόμιο που περπατά αγχωμένα να πάει απο την μία δουλειά στην άλλη, είμαι αυτός που περιμένει απο πίσω σου στην ουρά στο πρωτόκολλο κάποιας Δ.Ο.Υ.
Αυτός που είναι με το Φιατάκι δίπλα σου στα φανάρια της Βουλιαγμένης ή στον κόμβο της Αττικής οδού. Αυτός που βλέπεις στις σκάλες του Μετρό.
Αυτός που έχει την επαρκή ανοησία να βγάζει τα σώψυχα του στο διαδίκτυο και να απλώνει ηλεκτρονική μπουγάδα ότι αισθάνεται και ότι δεν του αρέσει , έτσι οπως βλέπει τα πράγματα.
Και που μπορεί να συμφωνήσεις μαζί του, ή ,το πιό πιθανό, να συμφωνήσει εκείνος μαζί σου, ή το ακόμα πιο διασκεδαστικό και εξόχως παραγωγικό, να διαφωνήσεις πολιτισμένα μαζί του.
Και είναι καλοδεχούμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου